Zamek w Chocimiu stoi na 
skalnym cyplu pomiędzy 
Dniestrem a jarem potoku, 
który do niego wpada. 
Położony na przecięciu 
szlaków handlowych, był 
ważnym punktem 
strategicznym. Historia zamku 
w Chocimiu związana jest z 
historią Mołdawii, Polski i 
Turcji. Pierwsza twierdza 
murowana powstałatu w 
połowie XIII w. Pozostały z niej 
fragmenty wapiennych 
murów. Na południe od grodu 
oddzielonego fosą 
rozciągało się podgrodzie. 

Zamek został umocniony w drugiej połowie XIV w., lecz najważniejszej przebudowy 
dokonano w latach sześćdziesiątych XV w. Zbudowany od nowa obiekt zachował tylko 
niewielki fragment starej ściany. Poziom dziedzińców podniesiono o 10 m, potężne mury 
miały 8 m grubości, wzmacniało je sześć baszt i wież. Zbudowany z kamienia zamek 
ozdobiono ceglanymi pasami geometrycznych wzorów. Pojawiające się motywy kratki, 
szachownicy i trójkątów zwieńczonych krzyżykami wskazują na silne wpływy bizantyjskie.

W roku 1538 zamek w Chocimiu zajęły wojska
polskie wysadzając część murów. W XVI w. ta 
graniczna twierdza przechodziła z rąk do rąk. 
W 1615 r. zdobyły ją wojska magnatów 
polskich, rok później powróciła do Mołdawii. 
W 1621 r. rozegrała się tu zwycięska walka w 
obronie obozu warownego pod wodzą 
hetmana wielkiego litewskiego Karola 
Chodkiewicza. Wojska polsko-litewskie przy 
pomocy oddziałów kozackich z Piotrem 
Sahajdacznym na czele pokonały Turków. 
Przywrócono wtedy polsko-turecką granicę 
na Dniestrze, a Chocim znalazł się w 
granicach Turcji. Pół wieku później, w 1673 
roku, hetman wielki koronny Jan Sobieski 
odniósł pod Chocimiem wielkie zwycięstwo 
nad Turkami. W połowie XIX w. zamek stracił 
znaczenie obronne. Do czasów dzisiejszych 
zachował się niemal w całości. 

Okopy Św. Trójcy -  wieś w południowo-zachodniej części 
Ukrainy, w pobliżu Kamieńca Podolskiego, na granicy z Mołdawią. 
Początkiem osady była warownia założona w 1692r. przy ujściu 
Zbrucza do Dniestru  przez hetmana S.J. Jabłonowskiego, 
oblegającego okupowany przez Turków Kamieniec Podolski. W 
1700 król August II nadał osadzie wokół twierdzy przywileje 
miejskie. W czasie Konfederacji barskiej bronili się w nich 
konfederaci. Przebywał w nich także Zygmunt Krasiński, który 
umieścił tam akcję Nie-Boskiej Komedii. Po I rozbiorze Polski pod 
zaborem austriackim, podupadły do roli niewielkiej osady. Do dziś 
pozostały niewielkie fragmenty wałów ziemnych oraz dwie bramy: 
Lwowska i Kamieniecka.