Góra Krzyży. Jest to jedyne w swoim rodzaju 
sanktuarium pod gołym niebem, bowiem 
znajduje się tu kilka milionów krzyży różnej 
wielkości. Są tutaj zarówno małe, proste 
krzyżyki, jak również takie, które stanowią 
prawdziwe dzieła sztuki: pięknie rzeźbione, 
bogato zdobione lub mające formę kapliczek. 
Tradycja stawiania krzyży sięga okresu po 
powstaniu listopadowym w 1831 r., kiedy to 
władze rosyjskie zabroniły stawiania krzyży na
 grobach  poległych i straconych 
powstańców. Ich bliscy postanowili więc 
zamiast na grobach, stawiać symboliczne 
krzyże ku ich czci właśnie na tym wzgórzu, 
które z czasem zaczęto nazywać Górą Krzyży.
 Podobna sytuacja powtórzyła się po 
powstaniu styczniowym. Krzyży stale 
przybywało, bowiem z czasem ludzie zaczęli   
w ten sposób upamiętniać także swych 
bliskich zesłanych na Sybir. 

Góra stała się miejscem pielgrzymek, co 
zaniepokoiło gubernatora wileńskiego 
Murawjowa, który nakazał usunięcie 
krzyży. Na miejscu usuniętych pojawiały 
się jednak ciągle nowe. W 1961 r. 
miejscowe władze komunistyczne 
postanowiły zlikwidować miejsce kultu. 
Na górze znajdowało się wtedy ok. 5 
tys. krzyży, które przy udziale NKWD i 
milicji zostały spalone i zniszczone za 
pomocą spychaczy. Krzyże jednak 
znowu zaczęły wyrastać na górze. 
Ponownie zniszczono je za pomocą 
spychaczy w 1973 r. Przez kilka 
następnych lat trwała prawdziwa    
"wojna o krzyże". W dzień wzgórza 
pilnowała milicja, w nocy ludzie ustawiali 
krzyże, rano niszczyli je milicjanci,  itd. 
Później powstał projekt zatopienia góry 
przez spiętrzenie wód rzeczki Kulpy i 
urządzenia tu kolektora ścieków z Szawli.
 Koniec tym zmaganiom przyniósł rok 
1980.