LWÓW został założony w XIIIw. przez księcia 
halickiego Daniłę, który podarował miasto swemu 
synowi o imieniu Lew, od którego  wzięło swą 
nazwę. Jedno z najważniejszych miast w historii 
Polski, stanowiło kolebkę polskiej kultury. Tu 
spotyka się świat bałtycki z krymskim. Od 
początku swego istnienia było to miasto wielu 
narodów i wyznań. Poza ludnością polską 
mieszkali tu Rusini, Niemcy, Ormianie, 
Grecy,Tatarzy, Żydzi, Karaimi. We Lwowie 
było miejsce dla wszystkich. Do dziś jest to 
miasto trzech katedr: łacińskiej, greckokatoliciej i 
ormiańskiej. Historyczne śródmieście Lwowa 
zostało wpisane w 1998r. na listę obiektów 
Światowego Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO.

Lwowska starówka to przede wszystkim rynek. W 
czterech narożnikach rynku znajdują się cztery studnie z 
rzeźbami Adonisa, Amfitryty, Diany i Neptuna wykonane w 
1793r. Pośrodku rynku stoi ratusz, a wokół kamienice z 
różnych okresów historycznych.


Z rynkiem sąsiaduje jeden z najcenniejszych zabytków 
Lwowa - Katedra Łacińska pod wezwamiem 
Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Pierwszy, 
drewniany kościół w miejscu dzisiejszej katedry stał już w 
połowie XIV w., jednak  został zniszczony w wyniku najazdu
 Litwinów w 1350r. Budowę murowanej świątyni rozpoczęto
 w 1360r., a przez następne wieki wielokrotnie ją 
rozbudowywano.

Katedra greckokatolicka p. w. Św. Jura (Jerzego).
 Kiedyś był tu bukowy las, w którym życie pustelnicze 
wiedli mnisi bazyliańscy. Według tradycji, książę Lew 
założył na wzgórzu drewnianą cerkiew i klasztor. Po 
spaleniu się cerkwi wybudowano nową, murowaną 
świątynię. Dzisiejszą katedrę zbudowano w 1744 r. 
staraniem metropolity Atanazego Szeptyckiego, na 
miejscu zburzonej poprzedniej świątyni. Barokowa 
cerkiew łączy sztukę rokokową z planem kościoła 
wschodniego. W fasadzie katedry umieszczono 
rokokowe posągi św. Leona papieża i św. Atanazego, 
zaś na szczycie figurę św. Jerzego na koniu. Obok 
katedry stoi rezydencja biskupia.

Katedra ormiańska p.w. Wniebowzięcia Najświętszej 
Marii Panny
Pierwsi Ormianie mieszkali na ulicy wyznaczonej przez 
władze miasta. Dzięki zasługom dla Lwowa, otrzymywali 
coraz więcej przywilejów. W XVII w. należały do nich nawet 
kamienice na Rynku. W latach 1356-63 włoski budowniczy 
Dorchi wzniósł niewielką świątynię, przypominającą stylem 
ormiańskie kościoły na Krymie. Ornamentyka wskazuje na 
wpływy seldżuckie i perskie. Pierwotna wieża katedralna 
spłonęła w czasie wielkiego pożaru Lwowa w 1527 r. Pół 
wieku później, nową wieżę wspierającą się na czterech 
filarach postanowił wybudować Andrzej z Kaffy. 
Przełomową datą w dziejach świątyni stał się rok 1908, 
kiedy rozpoczęto jej rozbudowę i zmieniono wnętrze. Zbito 
stare tynki, średniowieczne malowidła poddano konserwacji.
 Projekt mozaiki w kopule wykonał Józef Mehoffer, a nowy 
ołtarz, tron biskupi i półkolistą balustradę zaprojektował 
Witold Minkiewicz. Największym skarbem odnowionej 
świątyni są malowidła ścienne Jana Henryka Rosena. Do 
niedawna katedra ormiańska służyła jako magazyn.

CMENTARZ ŁYCZAKOWSKI - Jedna z czterech nekropolii 
narodowych Polski XIX i pierwszej połowy XX w.  W 1786 r. 
na wschodnim przedmieściu Lwowa, na mocy 
rozporządzenia cesarza Józefa II założony został Cmentarz 
Łyczakowski, dziś liczący ok. 40 hektarów owierzchni. 
Szacuje się,  że w ciągu dwóch wieków historii spoczął na 
nim ponad milion lwowian. W drugiej połowie XIX i pierwszej
  XX wieku złożono tu do grobu wielu wybitnych Polaków - 
Seweryna Goszczyńskiego, Artura Grottgera, Marię 
Konopnicką, Gabrielę Zapolską, Juliana Konstantego 
Ordona. Pięknie położona nekropolia jest wspaniałą 
galerią polskiej rzeźby nagrobnej.

CMENTARZ ORLĄT 
LWOWSKICH stanowi odrębną 
część Cmentarza 
Łyczakowskiego. Znajdują się 
tu kwatery bohaterskich 
ochotników poległych w latach 
1918-1920 w walkach o miasto. 
Cmentarz Obrońców Lwowa 
został po II wojnie światowej 
barbarzyńsko profanowany i 
zdewastowany na polecenie 
władz sowieckich. W końcu lat 
80-tych rozpoczęto stopniową 
restaurcję nekropolii.